یک ماه دل از زمین کندن ، یک ماه با اسمانیان اسمانی شدن ، یک ماه تمرین بنده بودن ، یک ماه همراه

ماه به تدریج از بدی کاستن و به خوبی افزودن ، یک ماه در اغوش خدا با ایه های حیات، زندگی کردن...

و چه عیدی بزرگ تر از روزی که آن مهربانترین ، نامه ی بندگیمان را امضا کند.

 امروز در هر نفسی زمزمه می کنیم : سپاس خدایی را که ما را هدایت نمود و شکر او به خاطر انچه ما را

بخشود...

                            استشمام عطر خوش این عید ، گوارای وجود پاکتان.

نوشته شده توسط اندیشه در یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388 ساعت 12:55 موضوع | لینک ثابت